Jij…

Jij bent datgene wat mij levend houd. Jij zorgt ervoor dat ik elke dag weer met ’n glimlach op sta. Jij bent er voor me als ik je nodig heb en jij weet hoe je mij na ’t huilen weer aan ’t lachen kunt maken. Als er ook maar iets is kan ik bij jou terecht en jij weet meteen hoe ’t zit. Met maar ’n paar woorden kun jij mij raken, raken in het diepste van mijn ziel, raken waar nog nooit iemand mij heeft kunnen raken.
Bedankt zeggen is voor mij niet meer genoeg, daarom schrijf ik dit voor je. Jij bent mijn vriend, mijn makker, mijn broeder, mijn steun en toeverlaat in moeilijke tijden. In al die jaren heb jij het meeste voor mij betekent, misschien heb je het gevoel alsof je me nog maar pas kent, maar ik heb ’t gevoel alsof ik jou al tientallen jaren ken. Dat maakt het zo mooi, wij hebben een hele geschiedenis vol met mooie moment en tegenslagen, maar wat er ook gebeurde wij kwamen er met z’n tweeën altijd bovenop. Niemand kon ons tegenhouden, zij aan zij konden wij alles aan.

Een soortgelijk gevoel heb ik bij veel mensen, maar zo hecht als bij jou heb ik nog nooit gehad. Ik wil je bedanken, vanuit de grond van mijn hart. Het gedeelte van mijn hart dat zo dicht zit als ’n kluis, ’n kluis waarvan jij alleen de sleutel hebt, alleen jij weet hoe je ‘m open kunt maken. Je hebt er nooit misbruik van gemaakt, je hebt me altijd in mijn waarde gelaten met alle problemen van dien. Zonder jou zou mijn hele leven een grote hel zijn geweest. Je hebt me al zo vaak uit de put gehaald, zonder dat ik eigenlijk ooit iets geweldigs voor jou heb kunnen doen. Natuurlijk heb ik jou door de jaren heen ook gesteund, maar eigenlijk nooit zoals jij mij hebt gesteund.

Ik ben egocentrisch en jij het tegenovergestelde, maar je was er altijd voor me, zonder ook maar één keer te aarzelen. Jij was er voor me toen ’t leek alsof mijn hele leven verzwolgen zou worden in een grote neerwaartse spiraal. Jij liet me de leuke kanten van het leven zien, de dingen die er echt toe doen. De lol, de vreugde en de voordelen van ’n hechte vriendschap. Dit zal ik voor altijd koesteren.

Er zijn zoveel geweldige dingen die wij hebben gedaan, zoveel herinneringen, zoveel geintjes die wij samen hebben uitgehaald. We werden wel eens gepakt, maar we deden het altijd samen, want samen staan wij sterk. Een front waar niemand meer tussen kan komen, wij zullen elkaar blijven steunen, want ik weet en waarschijnlijk jij ook dat dit iets speciaals is. Iets wat je oprecht ’n vriendschap kunt noemen en niet zomaar iemand hier als vriend toevoegen. Nee, juist iets met veel waarde, iets onbetaalbaars. Want echte vrienden krijg je niet en kopen maakt je wereld klein. Vrienden die verdien je, door er zelf één te zijn. Daarom is dit voor jou, mijn vriend. Dat onze vriendschap nooit mag breken en nog jaren voort zal duren. Een vriendschap op basis van vertrouwen en eerlijkheid.

Vergeet mij niet, want ik weet dat ik jou nooit zal vergeten…



Dit is voor alle mensen die zich aangesproken voelen jullie zijn bedankt, allemaal.

Ondergetekende,
K. van den Berk



[Edit] Alinea's ingevoegd voor de heer Romanesco... Dyslect [/Edit]

Waar vind ik die woorden? Die woorden die jou vertellen hoeveel ik om je geef, juist die woorden die je nog nooit eerder hebt gehoord. Woorden die je maar één keer hoeft te zeggen om duidelijk te zijn. Woorden die iedere ruzie zouden kunnen oplossen. Woorden die speciaal zijn, specialer dan de rest. Woorden waaruit je het gevoel zelfs zou kunnen proeven. Dat zijn de woorden die ik zoek. Waarom sowieso woorden? Als ik ook maar één woord kon vinden dat zou kunnen omschrijven wat ik voel voor jou, zou ik al de gelukkigste man op aarde zijn, want dan zou jij weten hoeveel ik om je geef en hoeveel ik van je hou. Maar dit alles kan ik niet, hoeveel ik ook leer van de Nederlandse taal, hoe mooi ik ook met woorden kan spelen, de woorden die ik zoek zijn er niet. Toch blijf ik zoeken, zoeken naar het woord om jouw dag goed te maken. Omdat ik weet dat wat ik van binnen voel niet kan ontkennen en niet kan negeren. Een simpel ‘ik hou van jou’ is niet genoeg om te laten blijken dat ik ook daadwerkelijk van je hou, omdat zoiets simpel zonder gevoel gezegd kan worden en dat ’t tegenwoordig niet meer is te onderscheiden van de ‘real deal’. Ik wil jou laten weten dat ik meer om je geef dan om mijn eigen leven en dat ik alles voor je over heb, maar alleen door dit te zeggen ben ik er niet. Vooral niet met deze woorden… Ze zijn zo klein, zo nietszeggend en tegelijkertijd in mijn ogen zoveel zeggend, maar kijk jij met mijn ogen? Wil jij zien wat ik zien? Wil jij zien hoe mooi je bent in werkelijkheid, hoe mooi je écht bent. Wil je ook eens een keer alle goeie kanten zien die je bezit, kanten waarvan je dacht die nooit te hebben. Wat jij hebt is iets wat er maar weinig hebben, jij bezit schoonheid. Een combinatie van innerlijk en uiterlijk waar veel mensen alleen maar van durven te dromen. En je hebt er geen weet van dat je het hebt. Dat is ook één van de redenen dat het zo moeilijk is om voor jou de juiste woorden te vinden. Maar ik moet en zal iets speciaals vinden, iets wat er alleen voor jou zal zijn, een manier om te vertellen dat ik echt om je geef en dat ik niets liever wil dan je voor altijd in mijn armen te sluiten en je nooit meer te laten gaan.

“Another day is going by, I’m thinking about you all the time.
But you’re out there and I’m here waiting.
And I wrote this letter in my head,
so many things were left unsaid.
But now you’re gone and I can’t think straight.
This could be the one last chance to make you understand.

I’d do anything,
just to hold you in my arms.
Try to make you laugh.
Somehow I can’t put you in the past”

Wat jij bij mij hebt losgemaakt is ongekend, een keten van emoties. Emoties waarvan ik dacht die al maanden niet meer te hebben of überhaupt te kunnen krijgen, maar jou lukte het. Je lachte naar mij en ik voelde me gelukkig. Je keek naar mij en ik keek weg… Bang om je aan te kijken, bang dat je iemand ziet die ik niet ben. Iemand waarvan ik al weken probeer af te komen. Omdat ik diep van binnen wel wist dat die persoon niet waardig genoeg is, niet voor jou. De persoon die ik niet ben. Het lijkt wel alsof het niet kunnen vinden van de juiste woorden gepaard gaat met mijn ‘gespleten persoonlijkheid’. Veranderen is wat ik ga doen, misschien lijkt het verkeerd om te veranderen voor iemand, maar op de lange termijn doe ik ’t ook voor mezelf. Jij hebt mij laten zien dat het de moeite waard is om uit je schulp te kruipen en te laten zien wie je echt bent. Daarom ben jij zo speciaal.

“Mist soms op m’n velden
en dan trek ik mij stil terug.
Tot ik het zelf heb opgelost,
maar ik ben er bijna, echt.
Ik ben er bijna, echt.

Verlaat me niet, niet nu, niet nu
maar kom nog even niet haar, niet nu.
Kom nog even niet, naar hier.”

En nog steeds na het schrijven van dit weet ik nog niet wat ik je precies wil vertellen. Ik weet wel wat ik je wil vertellen, maar ik kan het niet verwoorden. Ik heb tijdens het schrijven van alleen dit al tachtig keer op de [Backspace] knop gedrukt, gewoon omdat ik wil dat als jij dit leest het af is en perfect. Perfect zoals jij ook bent. Maar ik ben bang dat ik je moet gaan teleurstellen, want om iets te schrijven moet je zelf ook perfect zijn en ik ben verre van perfect, dat is iets wat ik me maar al te goed realiseer. De woorden die ik zoek zullen er dus waarschijnlijk nooit komen, niet voor iemand zoals jij. Maar toch zou ik niets liever als een groot gedeelte van mijn leven delen met jou, want ik weet dat diep van binnen wij iets moois hebben. Ik weet niet of het mooi genoeg is voor een relatie, maar ik weet dat het mooi genoeg is om te koesteren. Ik kan niet boos worden op jou, jij kunt wel boos worden op mij, maar niet ontzettend lang, niet lang genoeg om me echt te haten.

“I wanna feel the way you make me
feel when I’m with you.
I wanna be the only hand,
you need to hold on to.
But everytime I call you don’t have time.
I guess I’ll never get to call you mine.”

Iemand liefhebben is ’t mooiste wat je kunt doen, iets wat niks kost en iets wat toch zo waardevol is. Iets wat je niet kunt vasthouden, maar toch kunt breken. Iets waar iedereen op hoopt en iets wat iedereen minimaal één keer in z’n leven meemaakt. En eens op een dag hoop ik dat ik dat in jouw ogen vind. In die parelblauwe ogen van jou waarin iedere jongen zou kunnen verdrinken.

Ik weet het, het lijkt nog nergens op. Het zijn gewoon een hoop verwarde gevoelens door elkaar gegooid en aan elkaar gebreid en het verwoord nog steeds niet wat ik voor je voel. Ik hoop dat de woorden nog aan komen waaien en dat jij zult weten hoe geweldig je bent en hoeveel ik om je geef. Maar tot die tijd hou ik me koest. Als het er zit komt het wel, zoiets kun je niet forceren of uitlokken. Dus bij deze mijn welgemeende excuses voor alle last die je van me hebt gehad, maar onthoud dat ik ’t deed puur op gevoel en dat mijn gevoel iets is wat onomstotelijk de waarheid is en dat het iets is waar ik nooit over zou liegen.

Dit is voor jou en over jou, mijn lieve bron van inspiratie. Ik hoop dat je ’t deze keer niet kut vind dat het over jou gaat. Anders haal ik het wel weer weg.

Veel liefs,
Koen

En dan opeens heb je niks meer, opeens zit je weer zonder inkt. Vastberaden om door te schrijven, maar je weet dat ’t toch niks meer wordt. Zoveel hoop, zoveel moois lag voor de boeg. Je had ’t gevoel alsof je de hele wereld aan kon, voor haar. Niets was teveel, want zij was perfect. Toch zag zij dat anders, want je bleef op je bek gaan. Het leek wel alsof je de fouten die je had gemaakt niet kon herstellen. Maar vastberaden bleef je doorgaan, zonder ooit in te houden, zonder ooit te kunnen zeggen dat je niet voor de volle 120% ervoor bent gegaan. Constant jezelf aan ’t veranderen, constant je slechte eigenschappen weg aan ‘t poetsen, hopend dat zij ’t zou zien en opmerken. Opmerken dat je eigenlijk helemaal niet zo’n erge jongen bent zoals de meeste mensen denken. Maar haar gedachtes waren niet te veranderen, die stonden vast, gegrift in haar geheugen om nooit meer verandert te worden. Niet wetend of ’t aan jou ligt of aan haar schrijf je toch door. Krassend met je lege pen op ’t papier, je schrijf geen woorden meer, maar het maakt je niet meer uit. Je wilt gewoon net zolang krassen tot ook het papier jouw pijn voelt, voelt wat jij doormaakt en voelt waartoe jij in staat bent. Je wilt gewoon dat iemand het begrijpt, het maakt je niet uit wie, het liefste zij natuurlijk, maar dat zal nooit zo zijn. Want gaandeweg heb je geleerd dat jouw zin nooit de manier is waarop ’t gaat en dat zal ook nooit zo zijn. Je twijfelt aan jezelf, wat doe je fout? Ben ik dan echt niet goed genoeg? Je gaat weer denken over wat je kunt veranderen, maar komt telkens tot de conclusie dat hetgeen wat je wilt veranderen juist hetgeen is wat je niet hoort te veranderen, haar gevoel, want je weet dat het juist dat was waar je voor wilde vechten. Haar gevoel, zo puur, maar toch met zoveel foute ingevingen... denk je. Of zou ze toch gelijk hebben? Maar wat weet jij er ook van, jij bent een egocentrische zak op zoek naar geluk dat je toch nooit zult krijgen. Je bent gewoon een junk, een van de ergste die je ooit nog in je leven tegen zult komen. Een junk, verslaafd aan liefde en geluk. En ’t ergste is nog wel dat je jezelf er niet mee kunt inspuiten of dat je ’t kunt snuiven. Je bent triest, een mismaakt figuur, beland in de verkeerde samenleving. En dan hoor je ’t haar weer zeggen, dat het niet zo is en dat ook jij er ooit weer eens overheen komt. En dan begint ’t weer van voor af aan, want zo triest ben je wel. Je ziet alles als een goed teken, elk woordje, elk handgebaar, elke blik. Alles maakt je blij, zolang ze je maar ziet staan en zolang als ze maar weet dat je bestaat, want zij zal voor altijd bestaan. Ook al zeg je dat je haar zult laten gaan, maar diep van binnen weet je toch wel dat je dat niet kunt, net zoals bij de rest. Die heb je ook nooit los kunnen laten en je voelt je nog steeds ongemakkelijk daarbij.

“En ondertussen in mijn hoofd
Ik had je toch een lied beloofd
Maar het heeft al meer dan duizend zinnen
En toen ineens kwam daar de brug
En nam ik al mijn woorden terug
Omdat ik het nooit zou durven zingen
Dus waarom aan zo’n lied beginnen?”

Hoe komt het toch dat jij alles zo rooskleurig inziet? Terwijl dat de werkelijkheid juist helemaal ’t tegenovergestelde blijkt te zijn. Dingen die je zelf niet ziet, dingen waar je zelf nooit aan hebt gedacht. Zou ’t dan echt zo zijn dat je niet bij elkaar past? Maar er zijn zoveel stelletjes waarvan je zegt dat die niet bij elkaar passen, maar ’t uiteindelijk toch heel goed blijkt te werken. Blijkbaar ben jij dus niet zo iemand, jij bent er gewoon eentje die nooit meer ’t geluk zal vinden waarnaar je zo graag verlangt. Gewoon iemand die je gelukkig kan maken en die meer dan de wereld voor je betekent, iemand om van te houden. Maar dat zit er niet in. Je voelt je kut, en alles mag kapot gaan als ’t aan jou ligt. Je slaat je vuisten kapot tegen de muur, gooit er daarna een scheut alcohol over om de pijn te verzachten en gaat weer verder met slaan. Je bent bot tegen alles en iedereen, iedereen kan de kolere krijgen. ’t Was jouw moment en de rest heeft ’t vernaait voor jou, of heb je ’t gewoon zelf gedaan? Dit is geen moeilijke beslissing, want als je de rest de schuld geeft ben je ’n egoïst, dus blijft er nog maar één antwoord over. En dat ben jij… En groot gelijk heb je, kom op, kijk wat er van je is geworden. Zit je hier een beetje ’n zielig verhaal op te hangen tegenover mensen die er geen zak om geven om wat er met je gebeurd. En dan ook nog die zielige kut muziek die je op hebt staan om je lekker in de stemming te houden. Je bent ook gewoon echt triest, jij verdient geen menswaardig bestaan. Je vind van jezelf dat je oh zo veel levenservaring hebt, maar je weet geen zak van ’t leven en al helemaal niet van de juiste manier van leven. Misschien moet je maar gewoon gaan en gewoon nooit meer terugkomen. Niemand heeft je nodig, niemand die je mist. Makkelijke oplossing toch? Zet die kutherrie nou eens af, hier word je ook gewoon depressief van. Ergens snap ik ook wel dat niemand jou wil, je bent om van te walgen man. Je hele leven is een leugen. Wat zit je nou te janken? Nou nou, want ben je toch gevoelig hè, omdat je huilt. Weet je wanneer je ook huilt? Als iemand je voor je kop trapt, maar dat heeft toch ook niks met gevoel te maken? Idioot… Hoezo kun je niet stoppen? Makkelijk zat man, kap met liegen, kap met bedriegen, ben eerlijk en maak er gewoon een eind aan. Oh dat kun je niet? Oh nee dat is waar, daar heb je de ballen niet voor. Je bent gewoon een watje, een aansteller, een faker, een triest figuur die de moeite niet waard is. Stop nou met ’t krassen op dat papier, hoe hard je ook duwt er komt geen inkt meer uit. Je bent klaar, afgedaan, het is voorbij. Wat jij wil jongen, blijf doorgaan, dan verlies je uiteindelijk ook jezelf. Is dat wat je wilt? Ook ’t enigste wat je nog hebt verliezen? Hoezo liever jezelf verliezen dan haar verliezen? Ach flikker toch op man. Daar klopt ook alweer geen zak van. Je kunt niet zoveel om iemand geven dat haar leven belangrijker word als dat van jou, hoeveel je ook van haar houd. Als zoiets niet wederzijds is, is ’t triest om er achteraan te hobbelen als ’n idioot. Ja nou en dat ’t zo goed voelt. Och begin je weer te janken? Godverdomme kap nou eens man, verman jezelf. Hoezo kun je niet? ’t Is maar een meisje. Er zijn zat speciale meisjes. Ja natuurlijk is er altijd eentje specialer dan de ander… Dus jij bent er van overtuigd dat deze ’t meest speciaal was? Oké, nou weet je wat.. omdat je je zo zit aan te stellen geven we ’t nog een kans. Wat maakt ’t ook uit? We hebben allebei toch niks beters te doen en als jij er voor wilt gaan is dat goed jongen. Maar niet janken als ’t weer verkeerd gaat hè? Oké, dan zie ik je zo wel weer.

Vandaag heeft 'n heel speciaal iemand mij de ogen geopend. Zij heeft mij laten zien waar mijn fout zit en waarom ik ben zoals ik ben. De reden waarom ik zo ben is op dit moment niet meer belangrijk dat is gebeurd en daar hebben we 't niet meer over. Maar ik wil even van de gelegenheid gebruik maken om sorry te zeggen en te zeggen dat ik ga veranderen. Ik heb genoeg van mezelf op deze manier, vorig jaar voelde ik me nog gelukkig op deze manier, maar dit jaar trek ik 't niet. Ik verlies te veel mensen. Tijden veranderen en ik ook. 't Is mooi geweest

Alle mensen die ik in de afgelopen anderhalf jaar heb gekwetst, 't spijt me. Ik realiseer me nu hoe fout ik zat en hoe verkeerd 't was wat ik deed. 't Spijt me oprecht. Ik weet dat ik teveel dingen verkeerd heb gedaan en dat ik niet alles goed kan maken, maar ik wil even laten weten dat ik er echt spijt van heb. Natuurlijk was 't beter geweest als ik tegen iedereen persoonlijk sorry had gezegd, mmar 't zijn gewoon teveel mensen en ik weet niet precies meer wie ik nou allemaal gekwetst heb. Ik weet in ieder geval dat ik teveel mensen heb gekwetst die mij dierbaar zijn. En ja ik heb 't tegen jullie ja. Dus bij deze nog één laatste keer die woordjes die niks goed maken maar toch zoveel betekenen, die woordjes die ik niet vaak genoeg tegen sommige mensen zou moeten herhalen.

Het spijt me.

[Edit]
Soms denk je dat iemand een speciaal persoon is en dan blijkt achteraf dat je van tevoren beter twee keer had kunnen nadenken of die persoon wel echt speciaal is. Gelukkig heb je dan altijd nog je vrienden waar je op kunt bouwen, vrienden die je steunen door dik en dun. En zo hoort 't ook, iedereen verdient iemand om op te kunnen bouwen. Gelukkig hebben mijn vrienden me op m'n fouten gewezen en heeft een heel speciaal iemand 't laatste zetje gegeven.
Nu maar hopen dat die persoon wel speciaal blijft...

Zouden we de dood moeten vrezen? Of is de dood gewoon iets wat we moeten accepteren? De dood is onvermijdelijk dat is in ieder geval zeker. Accepteren is het moeilijkste, accepteren dat alles om je heen sterft en jijzelf uiteindelijk ook.
Vanaf ’t moment dat we geboren zijn beginnen we te sterven, waarom zouden we dan nog leven? We leven om uiteindelijk te sterven, alles wat ertussen in zit mag je beschouwen als een wachtkamer. Nu weet ik niet of je het moet zien als een wachtkamer bij de tandarts, daar kom je met pijn (slecht) naar toe, je wacht een half uur en je word uiteindelijk geholpen (goed). Of moeten we ’t zien als het wachten op ons “one-way ticket to hell”? Dat we uit de hemel zijn verbannen en nu in ’t vagevuur aan ’t wachten zijn op een lekker warm plekje in de hel. Ik weet ’t niet, maar waarom zou je wachten, waarom zou je er niet gewoon een eind aan maken.
Stel nou dat iedereen ter wereld zichzelf gezamenlijk van kant zou maken, zou dat een ramp zijn? Lijkt me niet toch, we laten gewoon al onze materiële bezittingen achter om naar ofwel de hemel/hel (in dit geval hel, aangezien volgens de bijbel je naar de hel gaat als je zelfmoord pleegt) te gaan of gewoon om voor altijd te verdwijnen. Zou dat niet mooi zijn? Zou dat niet een oplossing zijn voor alle problemen? Als je er over nadenkt klopt het wel…
Niet iedereen gelooft erin, omdat iedereen voor zichzelf een ander idee heeft van ’t concept leven. Sommige leven hun leven tot het maximale, omdat ze er van overtuigd zijn of juist helemaal niet zeker van zijn dat er niks is na de dood. Maar one way or the other, we gaan toch wel dood. Zou je dan in dit geval God niet een handje mogen helpen? De meeste mensen zouden zeggen van niet, en als je dan vraagt waarom krijg je waarschijnlijk als antwoord: “dat is niet menselijk.” Maar wie bepaalt wat nou menselijk is en wat niet?
Maar één ding is en blijft zeker, dood gaan we allemaal.

Vraag je je niet eens af hoe het zou zijn als je dood was in plaats van levend? Zou je dan echt ’t licht aan ’t eind van de tunnel zien als je op ’t punt staat dood te gaan? Of je zou de hele tijd zo’n irritant mannetje in een zwarte cape zien die naar jou staat te zwaaien met een zeis? Achja over 80 jaar is ’t allemaal voorbij.